پایه کیسه بوکس

کیسه شن یکی از ابزارهای تمرینی است که در ورزش های رزمی، در درجه اول برای تمرینات قدرتی ضربتی استفاده می شود.

کیسه شن به معنای واقعی کلمه کیسه ای پر از شن نیست. اگر با ماسه پر می شد، ضربه زدن موثر بسیار سخت بود. کیسه های شن معمولاً از موادی مانند چرم مصنوعی، چرم PU، بوم یا پارچه آکسفورد برای لایه بیرونی ساخته می شوند. بین لایه بیرونی و مواد پرکننده، معمولاً یک لایه بالشتک ساخته شده از EVA یا فوم پلاستیکی وجود دارد. کیسه های شن از قبل پر شده معمولاً با پارچه های خرد شده پر می شوند. اگر خودتان آنها را پر می کنید، توصیه می شود از چرم یا پارچه خرد شده استفاده کنید. برخی از افراد ترجیح می دهند آنها را با خاک اره یا غلات پر کنند، اما این کار آنها را بیش از حد سفت می کند و به طور کلی توصیه نمی شود.

کیسه های شن بسته به تمرکز تمرین، دسته بندی رزمی و سبک در اشکال و اندازه های مختلفی وجود دارند.

رایج ترین کیسه های شن سنتی استوانه ای هستند. اشکال دیگر عبارتند از-موز شکل (یک استوانه نسبتاً باریک)، کروی،-اشکی شکل، گلابی-شکل، سر-بزرگ، توپ بولینگ-شکل، و غیره.

تمرین کیسه شنی جالب ترین بخش تمرین بوکس است که در آن می توانید حریف خود را واقعا تصور کنید و تمام اقدامات متقابل لازم را انجام دهید. هنگام انجام این آموزش، نکات مهم زیادی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. برای مبتدیان، در نظر گرفتن همه عوامل به طور همزمان می تواند یک چالش مهم باشد. توصیه می شود قبل از حرکت روی یک جنبه تمرکز کنید و بر آن مسلط شوید.

1: هنگام مشت زدن، ماهیچه ها باید شل باشند و خاصیت ارتجاعی داشته باشند. ماهیچه ها را بیش از حد منقبض نکنید، زیرا می تواند منجر به خستگی و کاهش سرعت شود.

2: به نوک مشت نیرو وارد کنید. این بدان معناست که وقتی مشت با کیسه تماس پیدا می کند، بازو باید به طور کامل دراز شود تا نیرو به حداکثر برسد.

3: هنگام مشت زدن باید کف دست به کیسه برخورد کند نه بند انگشتان. این یک ضربه محکم بدون ایجاد آسیب را تضمین می کند. بسیاری از بوکسورها این اشتباه را انجام می دهند که با بند انگشت خود به کیف ضربه می زنند که نه تنها نیروی مشت را کاهش می دهد بلکه باعث می شود انگشتان به عنوان بالشتک عمل کنند.