راگبی و ریشه های آن

راگبی که رسماً به عنوان فوتبال راگبی شناخته می شود، تاریخچه خود را به سال 1823 برمی گرداند و در شهر راگبی در وارویک شایر انگلستان آغاز شد.

افسانه ها حاکی از آن است که در طول یک مسابقه فوتبال مدرسه، دانش آموزی به نام ویلیام وب الیس با برداشتن توپ و دویدن با آن، قوانین را زیر پا گذاشت - به نشانه تولد غیر رسمی این ورزش.

اولین قوانین رسمی راگبی در سال 1845 ایجاد شد.

در سال 1863، باشگاه های بزرگ راگبی انگلیسی از اتحادیه فوتبال جدا شدند تا مجموعه قوانین خود را ایجاد کنند. این امر منجر به تشکیل اتحادیه فوتبال راگبی (RFU) در سال 1871 شد.

در سطح بین المللی، این ورزش با تأسیس هیئت بین المللی راگبی (در حال حاضر راگبی جهانی) در سال 1890 توسعه بیشتری یافت.

اولین جام جهانی راگبی مردان در سال 1987 برگزار شد و پس از آن اولین جام جهانی راگبی زنان در سال 1991 برگزار شد.

در سال 2009، راگبی سون - نسخه‌ای سریع‌تر از-بازی با هفت بازیکن در هر تیم - به‌عنوان یک ورزش المپیک تأیید شد و اولین بازی خود را در المپیک 2016 ریو انجام داد.

راگبی معمولاً در زمین چمن مستطیلی به طول تقریبی 100 متر و عرض 70 متر انجام می شود. مسابقات 80 دقیقه طول می کشد که به دو نیمه با 10 دقیقه استراحت نیمه تمام تقسیم می شود.

هر تیم متشکل از 15 بازیکن - 8 مهاجم و 7 عقب. این ورزش بر ترکیبی از قدرت و استراتژی تاکید دارد. بازیکنان می توانند با توپ به جلو بدوند یا به آن ضربه بزنند، اما پاس ها باید به پهلو یا عقب انجام شوند. قوانین آفساید بازی جوانمردانه را تضمین می کند و بازیکنان باید هنگام تکل زدن توپ را آزاد کنند.

اگرچه راگبی در اروپا و اقیانوسیه طرفداران زیادی دارد، اما نفوذ آن در آسیا با تعداد طرفداران کوچکتر و توسعه آهسته تر در مقایسه با سایر مناطق محدود است. با این وجود، به لطف مسابقات بین المللی و المپیک، این ورزش در سطح جهانی به رشد خود ادامه می دهد.