توپ راگبی چرم قهوه ای

در سال 1900، کوبرتین، رئیس سابق IOC، راگبی انگلیسی را وارد المپیک کرد. راگبی یک رویداد رسمی در المپیک 1900 لندن، المپیک 1920 آنتورپ و المپیک 1924 پاریس بود. در چهار بازی راگبی المپیک، تیم آمریکا دو قهرمانی و تیم فرانسه و تیم استرالیا هر کدام یک عنوان قهرمانی کسب کردند. پس از استعفای کوبرتن در سال 1925، د مایه لاتور رئیس IOC شد. از آن زمان، مسابقات تیمی در IOC محدود شد و راگبی از بازی های المپیک حذف شد.

در سال 1987، شورای بین المللی راگبی اولین دوره مسابقات قهرمانی راگبی مردان جام جهانی را برگزار کرد و در سال 1991 اولین مسابقات جهانی راگبی زنان را برگزار کرد. از آن زمان، کشورها در فنون راگبی تبادل نظر کردند و از یکدیگر آموختند و سطح فنی و تاکتیکی آنها به سرعت بهبود یافت. راگبی با جذابیت منحصر به فرد خود جهان را فرا گرفته است.

الزامات سخت افزاری

چیدمان میدان

زمین راگبی یک زمین چمن مستطیلی به طول 100-متر- و عرض ۷۰ متر است. دو ضلع طولانی زمین، خطوط کناری و دو سمت کوتاه، خطوط تاچ داون هستند. پشت خط تاچ داون یک منطقه تاچ داون به عمق 10-22 متر قرار دارد و خط انتهایی این منطقه خط مرده توپ است. در مرکز خط تاچ داون یک دروازه وجود دارد و تیرک های دروازه 5.6 متر از هم فاصله دارند و با یک میله افقی در ارتفاع 3 متری به هم متصل می شوند.

یک خط مرکزی در مرکز زمین به موازات خطوط تاچ داون در هر دو انتها کشیده شده است. یک خط نقطه چین در هر طرف در فاصله 10 متری از خط مرکزی، یک خط نقطه چین در فاصله 5 متری از خط تاچ داون و یک خط ثابت در فاصله 22 متری از خط تاچ داون وجود دارد. گاهی اوقات عدد "22" برای شناسایی آسان مشخص می شود. یک خط نقطه چین در هر ضلع به فاصله 5 متر از خط کناری و چندین خط توپر کوتاه در فاصله 15 متری از خط کناری کشیده شده است.