گریپ بهتر برای ددلیفت

💜ممکن است بسیاری از افراد هنگام تمرین ددلیفت با این مشکل مواجه شده باشند: قبل از اینکه عضلات باسن و پاهایشان هر گونه حرکتی را احساس کنند، قدرت گرفتن آنها در حال حاضر کم است و نمی توانند روی میله نگه دارند.

💜 درک این نکته مهم است که ساعدها و انگشتان، که "قدرت گرفتن" را ایجاد می کنند، به ناچار از نظر پتانسیل رشد از عضلات بزرگتر باسن و پاها عقب می مانند. بنابراین، اگر قدرت ددلیفت شما همچنان رو به بهبود باشد، به ناچار دیر یا زود به تنگنای چنگال برخورد خواهید کرد.

💜دلیل اصلی این است که میله استاندارد المپیک به دلیل بلبرینگ هایش تمایل به غلت دارد. هنگامی که از یک دستگیره دوبل استفاده می کنید، میله به سمت داخل می چرخد ​​و باعث می شود که بیشتر و بیشتر به سمت انگشتان شما بلغزد.

کلید جلوگیری از سر خوردن میله، جلوگیری از این تمایل به غلتیدن است.

💜یکی از راه های جلوگیری از این امر استفاده از گیره هاست. هنگامی که از گیره استفاده نمی کنیم، می توانیم از دو سبک گرفتن استفاده کنیم: گرفتن از روی دست و دستگیره زیر دستی.

💜با دستگیره روی دست و دستگیره زیر دستی، معمولا میله را با دست غالب خود (کف رو به داخل) و دست ضعیفتر (کف رو به بیرون) می گیریم. تمایلات چرخشی میله در هر طرف مخالف هستند و عملاً یکدیگر را خنثی می کنند. آیا چنگ زدن به پشت یا به سمت بالا باعث تشدید عدم تعادل قدرت چپ-راست می‌شود؟

💜از نظر تئوری این خطر امکان پذیر است. با این حال، بر اساس مشاهدات من از چندین پاورلیفتر که هم در تمرینات روزانه و هم در مسابقات از یک اورهند یا اورهند گریپ استفاده می کنند، هیچ گونه عدم تعادل قابل توجهی در چپ{{1}راست، یا تمایلی برای تشدید آنها به دست گرفتن از اورهند یا اورهند پیدا نکردم.

💜با این حال، اگر مشکلات وضعیتی شدید مانند اسکولیوز یا ناهمواری شانه ها دارید، استفاده از گیره روی دست یا اورهاند را توصیه نمی کنم. در این صورت خطر عدم تعادل افزایش می یابد. علاوه بر این، در مقایسه با یک دستگیره از روی دست، گرفتن پشتی به پشت یا روی دست اجازه نمی دهد پشتی سفت تر باشد، که یکی دیگر از اشکالات است.