آرنج بند قابل تنظیم

درمان و پیشگیری از "آرنج تنیس بازان"

«آرنج تنیس بازان» یک بیماری شایع بالینی است که عمدتاً به درد موضعی ناشی از کشش بیش از حد و کشیدگی 1 تا 3 نقطه وارد کردن تاندون واقع در اپی کندیل جانبی استخوان بازو پس از آسیب اشاره دارد. همچنین هنگام کشش مچ در برابر مقاومت باعث درد می شود. در موارد شدید، پارگی تاندون ممکن است رخ دهد و معمولاً به ترمیم جراحی نیاز است.

برای بیمارانی که برای مدت طولانی (معمولاً کمتر از 3 ماه) بیمار نشده‌اند، بیشتر آنها می‌توانند از طریق محافظت از خود، توانبخشی و درمان کاملاً تسکین یابند.

خوددرمانی عمدتاً شامل نکات کلیدی زیر است:

1. ناحیه آسیب دیده را از آسیب بیشتر محافظت کنید

(1) اگر آسیب ناشی از نیروی بیش از حد یا فشار مکرر باشد، ابتدا باید از تکرار عمل زخمی (علت بیماری) خودداری کنید و اجازه دهید تاندون آسیب دیده به اندازه کافی استراحت کند. این پیش نیاز درمان است.

(2) بهتر است در مواقعی که نیاز به کار یا اعمال نیرو دارید (که باید تا حد امکان از آن اجتناب کنید) از یک پد آرنج همراه با Velcro استفاده کنید تا هنگام اعمال نیرو، نیروی کشش روی تاندون کاهش یابد.

توجه داشته باشید که پد آرنج باید روی ضخیم‌ترین قسمت بازو در جلوی مفصل آرنج، یعنی قسمتی که بیشترین ماهیچه‌ها را دارد، بجای روی مفصل آرنج استفاده شود. این بهترین اثر را به دست خواهد آورد.

2. افزایش قدرت عضلات مربوط به تاندون آسیب دیده

(1) تمرین مقاومتی اکستنشن مچ: مهمترین تمرین و همچنین تمرینی که به طور مستقیم قدرت عضله آسیب دیده را افزایش می دهد.

به این نکته توجه ویژه داشته باشید که دمبل های مورد استفاده برای ورزش باید سبک باشند و 500 گرم توصیه می شود. این کار باعث می شود نتوانید شدت ورزش را کنترل کنید و باعث تشدید بی مورد آسیب شوید.

(2) تمرین مقاومتی خم شدن مچ دست: از آنجا که عضلات خم کننده مچ و مفصل اکستنشن معادل گروهی از منابع قدرت مخالف و همکار هستند، بهترین تعادل قدرت بهترین است، بنابراین قدرت عضلات خم کننده مچ نیز نیاز به تمرین دارد.