جلیقه وزن سینه

در طول دوره 12 ماهه، شرکت کنندگان در گروه WL+VEST میانگین زمان پوشیدن (SD) 7.1 (1.5) ساعت در روز را برای جلیقه وزن دار گزارش کردند که جلیقه 78.0٪ (29.9٪) از کاهش وزن را تشکیل می داد. شرکت‌کنندگانی که به‌طور تصادفی در گروه WL+RT قرار گرفتند، به طور متوسط ​​(SD) 71.4٪ (19.1٪) از جلسات آموزشی شرکت کردند. در 12 ماهگی، همه گروه‌های درمانی کاهش معنی‌داری در کل vBMD ترابکولار هیپ (محدوده 1.2- تا 1.9- درصد) نشان دادند. تفاوت معنی داری بین گروه WL+VEST و گروه WL وجود نداشت (تفاوت درمان تخمینی +0.91 mg/cm³؛ 97.5% فاصله اطمینان (CI)، 0.27- تا 2.09 mg/cm³؛ P=0.13)، و گروه WL+VEST در مقایسه با گروه درمانی WL+2} کمترین تفاوت (محدودیت WL+RT) پایین‌تر از گروه درمان {{{cm³ کمترین نشان ندادند. فاصله اطمینان 98.75% -1.05 mg/cm³ بود. نتایج مشابهی برای کل aBMD هیپ مشاهده شد.

نتیجه‌گیری و پیامدها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی 12 ماهه، نه استفاده از جلیقه وزن دار و نه تمرین مقاومتی پیشرونده در کاهش از دست دادن استخوان لگن مرتبط با کاهش وزن در افراد مسن چاق مؤثر نبود. این مطالعه بر نیاز به کشف استراتژی‌های جایگزین یا کمکی برای جلوگیری از کاهش استخوان در جمعیت‌های کاهش وزن تأکید می‌کند، زیرا ورزش به تنهایی ممکن است ناکافی باشد.

اثرات حاد و بلند مدت- آموزش جلیقه وزن دار بر عملکرد اسپرینت: مروری سیستماتیک

نکات کلیدی: می تواند اضافه بار را به طور یکنواخت در اطراف مرکز جرم فرد توزیع کند، و به طور بالقوه توانایی تولید نیروی واکنش زمین و قدرت در طول دوی سرعت را افزایش می دهد. جلیقه‌های وزن‌دار بار عمودی را در طول تماس با زمین افزایش می‌دهند، نیروی ترمز عمودی را افزایش می‌دهند و می‌توانند به طور موثر چرخه کشش-کوتاه‌کننده را بارگذاری کنند. هدف این بررسی سیستماتیک تعیین کمیت اثرات حاد و طولی جلیقه های وزن دار در طول دوی سرعت است.